CO MA JAJKO DO KATEDRY

Według anegdoty, kiedy ogłoszono konkurs na zaprojektowanie dachu katedry florenckiej architekt Brunelleschi jako model kopuły, którą zamierzał zbudować, przedstawił jajko. 
Ponoć pomysł ten został początkowo wyśmiany. W końcu jednak powierzono Brunelleschiemu budowę, a kopuła z racji swoich niebywałych rozmiarów (42 m rozpiętości) wzbudziła powszechną sensację.

Ale wrócę do moich ukochanych, najpiękniejszych na świecie jaj Fabergé.

Wiem, że ten temat był wałkowany miliony razy jednak nie potrafię się oprzeć – te jaja są niesamowite. Takie jak powinny być, bogate, błyszczące, prawie na pograniczu kiczu, a jednak doskonałe. 
Cudowne jest to, każde z nich kryje w sobie tajemnicę-niespodziankę. Podobno nikt, oprócz rzecz jasna twórców jaja, nie wiedział co kryje się wewnątrz, dopóki prezent nie trafił w ręce szczęściary, dla której został zrobiony. Po tym pierwszym, z kurką, o którym już pisałam zaczęły powstawać następne.  
Pierwszych dziesięć zostało wykonanych na zamówienie Aleksandra III, a od 1985 roku tradycję tę kontynuował Mikołaj II. Zamawiał 2 jaja rocznie –  jedno jajo wielkanocne było darem dla matki cesarza, cesarzowej Marii Fiodorowny, a drugie prezentem dla jego żony cesarzowej Aleksandry Fiodorowny.

W sumie zamówiono dla rodziny carskiej 52 jaja (inne źródła mówią o 54 jajach).

Niektóre z jaj uważane są za zaginione, czyli tak naprawdę nie wiadomo czy leżą gdzieś głęboko zakopane, służą za pojemniki na igły niczego nieświadomym babuszkom, czy cieszą oczy jakiegoś nieprzyzwoicie bogatego kolekcjonera – egoisty.

Na szczęście nie zaginęło pierwsze jajo, które car Mikołaj II podarował w prezencie wielkanocnym swojej żonie, cesarzowej Aleksandrze Fiodorownie w 1895 r.

A było to jajko z pączkiem róży.